Miejsce na dysku Maca dla testerów QA: kolejność sprzątania, która nie psuje środowiska testowego
Krótka odpowiedź: Maki testerów QA zapełniają się, bo narzędzia testowe tworzą duże, ale odtwarzalne artefakty: urządzenia i runtime’y symulatora, dane buildów Xcode, obrazy Dockera, pobrane przeglądarki testowe oraz nagrania ekranu. Usuwaj według poziomu ryzyka: najpierw cache buildów, potem nieaktualne symulatory i kontenery, na końcu nagrania i stare runtime’y. Zanim coś skasujesz, sprawdź, co jest w danym folderze.
Jest 18:40. O 19:00 wpada build regresyjny. Odpalasz zestaw testów i dostajesz „No space left on device“. Albo symulator nie chce wystartować. Albo nagranie ekranu, którego potrzebujesz do zgłoszenia błędu, urywa się po 11 sekundach.
Maki testowe starzeją się inaczej niż zwykłe komputery. Na twoim nie ma nic, co byłoby „śmieciami“ w zwykłym sensie. Większość to narzędzia, które jeszcze się przydadzą, i właśnie dlatego odkłada się sprzątanie, albo sprząta zbyt radykalnie i traci godzinę na ponowne pobieranie runtime’u.
Ten poradnik pokazuje kolejność, w jakiej sam bym działał: od najmniej ryzykownych usunięć do najbardziej ryzykownych.
Krok 0: sprawdź, co naprawdę zajmuje miejsce (2 minuty)
Nie zgaduj. Otwórz Ustawienia systemowe → Ogólne → Pamięć i zanotuj sumę oraz kategorię „Deweloper“, jeśli twoja wersja macOS ją pokazuje. Potem zajrzyj bezpośrednio do najcięższych folderów:
bash du -sh ~/Library/Developer/* 2>/dev/null | sort -h du -sh ~/Library/Caches/* 2>/dev/null | sort -h | tail -15
Dwa uczciwe zastrzeżenia:
Miejsce „do zwolnienia“ (purgeable) to nie miejsce gwarantowane. macOS oznacza cache i lokalne migawki jako purgeable i zwalnia je w razie potrzeby, ale nie zawsze natychmiast. Przebieg testów, który potrzebuje od razu 20 GB, może się wywalić, mimo że Pamięć pokazuje wolne miejsce. Ustawienia systemowe po dużym usunięciu często się spóźniają. Prawdziwą wartość zobaczysz przez df -h /.
MacSnip działa na pasku menu i jednym spojrzeniem pokazuje miejsce na dysku oraz kondycję Maca, więc widzisz, jak liczba się zmienia podczas sprzątania, zamiast w kółko otwierać Ustawienia.
Krok 1: cache buildów i narzędzi (najniższe ryzyko)
To wszystko odtworzy się przy następnym buildzie. Płacisz czasem, nie danymi.
Lokalizacja Co to jest Bezpieczne do usunięcia? ~/Library/Developer/Xcode/DerivedData Wyniki kompilacji i indeksy Xcode Tak. Następny build będzie wolniejszy. ~/Library/Caches/Homebrew (brew –cache) Pobrane bottles Tak. Uruchom brew cleanup. ~/.npm Cache pobrań npm Tak. Użyj npm cache clean –force. ~/Library/Caches/Cypress, ~/Library/Caches/ms-playwright Binaria przeglądarek pobrane przez Cypress i Playwright Tak, ale następne uruchomienie pobierze je ponownie, a Playwright przypina wersje per projekt.
Na macOS binaria przeglądarek pobierane przez Playwright i Cypress bywają największym zaskoczeniem: kilkaset MB na wersję przeglądarki, pomnożone przez wszystkie wersje, które twoje projekty przypięły w ciągu roku. Stare wersje, których już nie używasz, można usunąć. Zostaw tę, której potrzebuje obecny projekt.
Zacznij od tego: DerivedData. Na większości maszyn QA do iOS to największy odtwarzalny folder, a w gratisie jego usunięcie naprawia zaskakująco wiele dziwnych błędów buildów.
Krok 2: symulatory i emulatory (średnie ryzyko, duży zysk) Symulatory iOS
Każde urządzenie symulatora trzyma własną kopię aplikacji, danych i logów w ~/Library/Developer/CoreSimulator/Devices. Urządzenia przypisane do runtime’ów, których już nie masz, to martwy balast:
bash xcrun simctl list devices # pokazuje, co istnieje xcrun simctl delete unavailable # usuwa urządzenia, których runtime zniknął
